خلاصه فصل اول کتاب

مهارت استفاده از روش شناسي و مردم نگاري را بياموزيم.

جوئل مي بيند مردم در مكاني مشخص در تعامل غير رسمي مشاركت دارند و بطور غير مستقيم به عقايد مشتركشان (تكاليف ديني)و الزاماتشان(اشتراك اطلاعات با ديگرا ن)مهر تاييد مي زنند.

مونيكا در روابط عمومي دانشکده علوم تربيتي است وامي خواهد مفهوم پردازي ها و درمسائل پيش رو يش توجه داشته و مي خواهد نظام الاح وضعيت مدارس دولتی در وضع ماليات ها بررسي كند.

 جوئل از روش جمع آوري اطلاعات از طريق مشاهدات مشاركت انجام داد.

مونيكا طريق مصاحبه با اساتيد و همكاران جمع آوري اطلاعات پرداخت.و علاوه بر مشاهده ديگران در محيط كار بعنوان كارمند، كار مصاحبه را پيش مي برد. 

مهمترين موضوع در اين روش تحقيق اين است كه آنها خودشان جزئي از تحقيق هستند.

فنون مشاهده مشارکتی ،مصاحبه و تحلیل اسناد و آثار (بشر ساخته)چون متضمن نوعی انعطاف پذیری اند

که لازمه پژوهش کیفی موفق است .این خود پژوهشگر است که تصمیم می گیرد کی وکجا از کدام یک از روش ها استفاده کند.پژوهش کیفی فعالیتی است شخصی و یگانه که مستلزم تجربه پژوهشگر است.اگر بخواهیم بفهمیم مردم در زندگی روزمرشان چگونه شیوه های بیان شان را برمی گزینند.بایداز دلایل مان برای مطالعه آنان،سنت های خردمندانه تثبیت شده در روشهای پژوهش آگاه باشیم فهم این مولفه ها تصمیم گیری درست تر را تضمین می کتد.به نظر پژوهشگران کیفی انسان ها کنش ها را معنا می کنند. در اصل ساختن معنا و از آن خود کردن معنا چیزی است که ما در پی آنیم.معنا چیزی است که کنش جمعی را می سازد.در این فرایند انسان ها کنش هایشان را در سطوح مختلفی از انتزاع ، مفهوم پردازی میکنند.(مانند مفهوم پردازی "دانش عامه" در برابر "نظریه")

رسالت رشته ارتباطات ، مطالعه کنش نمادین انسان در زمینه های متنوع انجام آن است.فرض بنیادین ما این است که پژوهش های کیفی در حوزه ارتباطات به اجراها و عمل های (پراتیک) ارتباطات انسانی می پردازد.اجراها همان ارتباط ابزاری یا ارتباط گویایی است که قابلیت و بی واسطگی اش موقعیت پیام ها را از این که صرفا ابزارهایی شفاف برای انتقال اطلاعات باشند فراتر می برند.اجراها در چالش و تنشی سازنده بین دو حالت رخ می دهند:انتظارات طرفین ارتباط برای ارائه شکل و محتوای پیام مناسب در موقعیت مشخص وتوانایی های پیش بینی ناپذیر انسان در خلاقیت و بداهه گویی.به مکان و رخدادهای تعاملی خاص وابسته اند . ولی عمل ها آن بعد از ابعاد کنش های ارتباطی را که عام، دائمی ومورد تایی و تاکید اجتماع است ، تشکیل می دهد. عمل ها در مقایسه اجراها، انتزاعی و استانداردند.عمل ها به ابهام زدایی کمک می کنند.اجراها و عمل ها بافت تجربیات روزمره ما  و "سازه اجتماعی معنا" را می سازند.از طریق آنه ما معنای روابط خود را در زمینه های گوناگون به نمایش در می آوریم.هر کنش ارتباطی می تواند بصورت مجازی به منزله نوعی اجرا مورد مطالعه قرار گیرد.روش های پژوهش ، فناوری های عملی نظام های اعتقادی بزرگتر درباره ماهیت واقعیت)هستی شناسی و چگونگی شناخت آن واقعیت (معرفت شناسی ) را تشکیل می دهند.

پوزیتیسم،پسا پوزیتیسم و تفسیر گرایی

تفسیر گرایی:فرایندی از خلق ادعاهای بزرگ بر پایه موضوع های کوچک(مطالعه آیین های خاص،اشعار ، نمایشنامه هاو...)

با شرمندگی از اینکه این متن ابتدا با کم دقتی در تایپ و ویرایش قرار گرفت.آن را تصحیح و کامل می کنم.(آخیش راحت شدم!)